Η ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΣ / Γνωρίστε την Πόλυ

Η μικρή Πόλη και το κίτρινο μπαλόνι


Απόγευμα Φθινοπώρου σε μια γειτονιά στην Αθήνα. Η μικρή Πόλυ κάθεται ανέμελη στα σκαλάκια της πλατείας και παίζει με το μπαλόνι της. Παρατηρεί τις κινήσεις του στο φύσημα του αέρα, πώς αλλάζει το χρώμα του με τις ακτίνες του ήλιου να χοροπηδούν στην γυαλιστερή του επιφάνεια.

Που και πού, κοιτάζει γύρω της. Όλα γκρίζα και μουντά. Πολυκατοικίες παντού. Τα δεντράκια της πλατείας, ταλαιπωρημένα. Ένας κάδος σκουπιδιών ξεχειλίζει. Ένας αδέσποτος σκύλος περνάει από δίπλα της. Δεν φαίνεται και στα καλύτερά του. Τί να έχει;  Μία κόρνα αυτοκινήτου την προσγειώνει στην πραγματικότητα.

Ευτυχώς που έχω και το μπαλόνι μου… σκέφτεται και χαμογελάει. Το αγαπάει, γιατί την κάνει να αισθάνεται ότι μπορεί να πετάξει όπως κι αυτό, εκεί ψηλά όπου όλα φαίνονται λίγο πιο όμορφα.

Αχ και να ΄ταν η πόλη αυτή λίγο διαφορετική…. Χμ.. Να ήταν, ας πούμε, γεμάτη με παιδιά! Παντού παιδιά, φίλοι πολλοί… Ναι! Και παιχνίδια, πολλά ωραία παιχνίδια απ΄αυτά που μου αρέσουν και μού μαθαίνουν καινούργια πράγματα! Βεβαίως… Και να μπορώ να κάνω κάτι κι εγώ όπου χρειάζεται… Να βοηθάω και να φροντίζω και να λέω την άποψή μου… Πώς το λέει η μαμά να δεις… Α! Ενεργός πολίτης!

Ένας φίλος της περνάει απ΄την πλατεία με το ποδήλατο. Τον βλέπει από μακριά και θέλει να του φωνάξει ε, το κράνος σου δεν το έβαλες πάλι; αλλά δεν προφταίνει τα του φωνάξει. Ο φίλος έχει περάσει το δρόμο σφαίρα! Χμ…Θα του το πω αύριο στο σχολείο, δεν μπορεί να κυκλοφορεί άκρανος με το ποδήλατο!

Η μικρή Πόλυ επιστρέφει στην ονειροφαντασία της. Κι έτσι όπως είναι απορροφημένη στις σκέψεις της, ένα τραγουδάκι βγαίνει από μέσα της, με στίχους δυνατούς και ρυθμό έντονο… Είμαστε μικροί, αλλά είμαστε πολλοί, και μάλιστα βεβαίως εννοείται, πολίτες ενεργοί!

Πιάνει και το τραγουδάει από μέσα της και σιγά – σιγά το μουρμουρίζει κι απ΄έξω της.. Το προσωπάκι της λάμπει…

Κάποια στιγμή κοιτάζει προς το μέρος του μπαλονιού και ξαφνιάζεται. Ωχ! Το μπαλόνι μου! Που είναι το μπαλόνι μουυυυυ;!!;

Γυρίζει το κεφάλι της και βλέπει το μπαλόνι λίγα μέτρα παραπέρα να απομακρύνεται με αργή αλλά σταθερή ταχύτητα. Η Πόλυ πετάγεται όρθια, και τρέχει πίσω απ΄ το μπαλόνι, που όμως συνεχίζει να απομακρύνεται…

Περίμενεεεε!!, του φωνάζει δυνατά και τρέχει με όλη της τη δύναμη πίσω του.

Η μικρή Πόλυ τρέχει , τρέχει τρέχει.  Τρέχει τόσο γρήγορα, όπως όταν χάνουμε το λεωφορείο ή όπως όταν παίζουμε ξέφρενα κυνηγητό. Δεν βλέπει τίποτε άλλο γύρω της εκτός απ΄το κίτρινο μπαλόνι της.

Έχει πια ιδρώσει απ’ το τρέξιμο όταν καταφέρνει να πιάσει το σχοινάκι του μπαλονιού. Η καρδούλα της χτυπάει γρήγορα.  Εξίσου γρήγορα το δένει καλά στο χεράκι της.

Πάλι καλά… Αχ, μη μου ξαναφύγεις μπαλονάκι μου,  λέει από μέσα της με αγωνία και σηκώνει το βλέμμα να δει πού βρίσκεται. Κι αντί να δει τα γνωστά, μπροστά της ορθώνεται η Πύλη, όλο χρώματα και σχέδια…

Η Πόλυ, δεν το πιστεύει!  

Προχωράει λίγο σαν υπνωτισμένη και μπαίνει μέσα. Γελάει δυνατά από τη χαρά της. Είναι σαν το μπαλόνι να την άκουσε και να την οδήγησε σ΄αυτήν τη χρωματιστή πόλη που σίγουρα κρύβει πολλές εκπλήξεις, δεν γίνεται αλλιώς!  Η Πόλυ νιώθει σαν να θέλει το μπαλόνι της να την κατευθύνει προς το κέντρο της αυτής της θαύμα πόλης! Και βέβαια δεν αντιστέκεται. Διασχίζει την πύλη που γράφει «Μικρόπολις» και τρέχει προς τα μέσα!

Πού να πρωτοπάει; Οι πινακίδες την οδηγούν σε γειτονιές που όμοιές τους δεν έχει ξαναδεί!  

Τρέχει πρώτη στη Γειτονιά της Φύσης.
Η καφέ αρκούδα! Η Καρέττα καρέττα! Η Μοναχους μονάχους! Άγρια ζώα που ζουν στην πόλη μου! Και δελφίνια και λύκοι και τί είναι αυτό; Πώς το είπατε; Κομποστοποιητής;; Η Πόλυ λατρεύει τη φύση! Εξερευνά κάθε γωνιά της γειτονιάς,  
παίζει με την καρδιά της, βρίσκει λύσεις σε προβλήματα και απαντήσεις σε ερωτήματα! Μαθαίνει τα μυστικά του πλανήτη, μιλάει με τους μεγάλους, και κάνει καινούργιους φίλους!  

Αμέσως μετά, φτάνει στη Γειτονιά Όλων των Ανθρώπων. Μα τί γειτονιά είναι αυτή που χωράει όλον τον κόσμο; αναρωτιέται και χωρίς δεύτερη σκέψη μπαίνει μέσα.  Ωχ! Γιατί το σπίτι αυτό είναι έτσι στρογγυλό;, ρωτάει. Αυτό είναι το Κενυάτικο Χωριό, της απαντάει ένα άλλο παιδάκι. Θες να μάθουμε για τους ανθρώπους που ζουν σε άλλες χώρες;. Κι εκεί, η Πόλυ μαθαίνει πώς ζουν τα παιδιά του κόσμου, γιατί είναι ωραίο να είμαστε διαφορετικοί, γνωρίζει από κοντά τους ήρωές της, εκείνους που είχε δει στην τηλεόραση όταν έγινε ο σεισμός στην Αιτή..

Μια κόρνα της τραβάει την προσοχή. Μη μου πεις ότι μπαίνουν αυτοκίνητα στην πόλη μου!, αναφωνεί και τρέχει έξω να δει τι συμβαίνει. Βρίσκεται στη Γειτονιά της Οδικής Ασφάλειας, εκεί όπου τα παιδιά μαθαίνουν πώς να είναι ασφαλή όταν κυκλοφορούν στην πόλη. Μέσα σ΄ένα λεπτό, η Πόλυ έχει πάρει ρόλο σοβαρό, αυτό του τροχονόμου και παίζει ένα παιχνίδι χρήσιμο όσο τίποτε άλλο στη μεγάλη πόλη…

Αλλά, τί μουσική είναι αυτή; Ακούω μια γνωστή φωνή; ρωτάει τον εαυτό της. Είναι ο Ευτύχης, απ΄την Κουζίνα της Μαμαααάς!, αναφωνεί και τρέχει στη Γειτονιά της Γεύσης!  Μυρωδιές, χρώματα και αρώματα χορεύουν και τραγουδούν, φρούτα και λαχανικά και στιχάκια τρομερά! Δεν θα ξαναπώ όχι στις φακές, λέει στον διπλανό της και δώστου πάλι χορός και κούνημα!

Λίγο κουρασμένη αλλά πολύ ενθουσιασμένη, ρίχνει μια ματιά στο μπαλόνι της και του κλείνει το μάτι. Μπαλονάκι, με έφερες εδώ για κάποιον λόγο, έτσι δεν είναι;  Και το μπαλόνι, σαν να το φύσηξε ο αέρας, κινήθηκε και την «τράβηξε» στη Γειτονιά της Χαράς. Αχ, τι είναι όλα αυτά που βλέπουν τα ματάκια μου; αναφωνεί με χαρά η Πόλυ και αμέσως μπαίνει μες το παιχνίδι! Να φτιάξω με πηλό ένα σαλιγκαράκι, να ζωγραφίσω, να παίξω μουσική,  να ακούσω παραμυθάκι ή μήπως να δω τα ρομποτάκια; Τί να πρωτοκάνω;

Κι εκεί που πήγαινε να πάρει την απόφασή της, ακούει ένα «γαβ!». Τρέχει έξω και με το που βλέπει τα σκυλάκια αναπηδάει απ΄τη χαρά της! Πάντα ήθελε το δικό της σκυλάκι. Στη Γειτονιά του Φίλου μας του Σκύλου μαθαίνει τα πάντα γύρω απ΄τον καλύτερο φίλο του ανθρώπου! Να πω στη μαμά πως τώρα ξέρω να φροντίζω το σκυλάκι που θα της ζητήσω, λέει στο μπαλόνι της και προχωράει προς τη Γειτονιά της Τεχνολογίας, χωρίς να ξέρει τί έκπληξη την περιμένει. Λίγο αργότερα, η Πόλυ βγαίνει έξω ενθουσιασμένη! Για πρώτη φορά στη ζωή της έφτιαξε το δικό της καρτούν, μαζί με άλλα παιδιά, τους καινούργιους φίλους της.

Χορτασμένη από παιχνίδι, αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα για κάτι πραγματικά σοβαρό. Θα πάω να παίξω μπάσκετ. Και τένις. Και γιατί όχι, ποδόσφαιρο! Και ό,τι άλλο υπάρχει! και τρέχει στη Γειτονιά του Αθλητισμού. Εκεί την περιμένουν γυμναστές που της δείχνουν πώς να βάζει καλάθι αλλά και γνωστοί αθλητές! Της μιλούν για την αξία του αθλητισμού στη ζωή μας και η μικρή Πόλυ τους κοιτάει μες τα μάτια και σκέφτεται ότι η πόλη αυτή τα έχει τα πάντα!

Γιατί στην πόλη αυτή οι ρόλοι αντιστρέφονται: Τα παιδιά γίνονται μεγάλοι και οι μεγάλοι παιδιά. Ατέλειωτο παιχνίδι αλλά και συνεργασία, σεβασμός στο περιβάλλον, ασφάλεια στο δρόμο, μία πόλη δίκαιη και καθαρή, όπου ο ένας φροντίζει τον άλλον και τα παιδιά δεν είναι απλά παιδιά. Είναι ενεργοί πολίτες στη δική τους πόλη. Μια πόλη που λειτουργεί με  τάξη και  κανόνες που όλοι - μικροί, μεγάλοι – σέβονται γιατί έτσι η ζωή είναι πιο ωραία.  

Η περιπλάνηση κρατάει αρκετή ακόμα ώρα. Στα σοκάκια και στις γειτονιές, στην αγορά και ανάμεσα σε μεγάλους που ξέρουν πώς να κάνουν τη διαφορά.

Η μικρή Πόλυ κρατάει το κίτρινο μπαλόνι σφιχτά, χαμογελάει και μέσα της ξέρει ότι κάτι έχει αλλάξει. Νιώθει χαρούμενη, πιο δυνατή, έμαθε τόσα καινούργια πράγματα για την ίδια τη ζωή. Έπαιξε, γέλασε, τραγούδησε, πήρε ρόλους, δημιούργησε, έμαθε μα πάνω απ΄όλα άρχισε να νιώθει ότι μπορεί κι εκείνη να βρει λύσεις, να δώσει και να προσφέρει.

Το μπαλόνι την τραβάει απαλά απ΄το χέρι. Η Πόλυ κοντοστέκεται, κοιτάζει γύρω της και λέει Μπαλονάκι μου, είσαι ο καλύτερος ξεναγός! Κι αυτή είναι η πιο θαύμα  πόλη του κόσμου! Ξέρω γιατί λέγεται Μικρόπολις, γιατί είναι  μια μικρή πόλη για παιδιά όπως εγώ και σε όλους μου τους φίλους θα το πω!…. Γιατί είμαστε μικροί, αλλά είμαστε πολλοί και μάλιστα βεβαίως, κ’ εννοείται, πολίτες ενεργοί!

Καλωσήρθατε στη Μικρόπολις.
Μια πόλη θαύμα για τους πολίτες του αύριο.